Australian Open: η νέα εθνική υπόθεση :)

Η νέα χρονιά για το τέννις ανοίγει παραδοσιακά με το τουρνουά τέννις της Αυστραλίας, που φέτος διαρκεί από τις 16 μέχρι τις 29 Ιανουαρίου στο αθλητικό πάρκο, 5 λεπτά από το κέντρο της πόλης.

Στο τουρνουά συμμετέχουν 128 γυναίκες και 128 άνδρες αθλητές- που θα πρέπει να περάσουν 4 γύρους για να φτάσουν στα προ-ημιτελικά.

Ευκαιρία λοιπόν για γνωριμία με το άθλημα- ειδικά εφόσον υπάρχει ελληνική συμμετοχή με τη Λένα Δανιηλίδου. Εμπρός λοιπόν να τη στηρίξουμε! Η συμμετοχή είναι ήδη μεγάλη από την πρώτη ημέρα- μαθαίνω αργότερα ότι 78000 επισκέπτες παρακολούθησαν τα παιχνίδια τις πρώτες δύο ημέρες...

Δυστυχώς, η Λένα κληρώθηκε με πολύ ανώτερη αντίπαλο και παρά την μαζική υποστήριξη των Ελλήνων της κερκίδας, έχασε περνώντας πρόωρα στην πλευρά των θεατών του τουρνουά.

Η προσοχή όλων μας λοιπόν στράφηκε σε έναν πρωτάκουστο για μένα αθλητή με τα χρώματα της Κύπρου- τον Μάρκο Βαγδάτη, κυπριολιβανέζικης καταγωγής. Οι Ελληνες και Κύπριοι φίλαθλοι αγκάλιασαν τη νέα ελπίδα και τον στήριξαν στις πρώτες κρίσιμες νίκες.

Εγώ είχα την τύχη να τον δω στο ματς του 3ου γύρου με τον Γερμανό Gremelmyr, όπου και πάλι η φημισμένη πλέον ελληνική κερκίδα ήταν παρούσα βοηθώντας τα μέγιστα στην προσπάθεια του Μάρκου...

που φαίνεται να χρειάζεται την δύναμη της κερκίδας όσο και εμείς το πάθος του για να συνεχίσει...

Ο Μάρκος αγνωνίστηκε για τον 4ο γύρο με τον Αμερικανό Andy Roddick (το Νο2 της κατάταξης και φαβορί για τον τίτλο). Παρά το γεγονός ότι από τον 4ο γύρο και εξής όλα τα εισητήρια είναι προπωλημένα, με κάποιον μυστήριο τρόπο οι Ελληνες ήταν εκεί για να στηρίξουν τον Μάρκο με τον τρόπο που μόνο εμείς ξέρουμε... :) για να κάνει την μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του!

Σήμερα, Τρίτη πλέον 24 Ιανουαρίου θα παίξει στον προημιτελικό με τον Κροάτη (αλλά κάτοικο Μόντε Κάρλο :) Ljubicic. Προβλέψεις φυσικά δεν υπάρχουν σε ένα τουρνουά με τόσες εκπληξεις, αλλά σίγουρα ο Μάρκος αν είναι ο εαυτός του μπορεί να τα καταφέρει... Stay tuned! [to be continued in another post..]

----------------------------

Μετά το ματς της Παρασκευής, κατέβηκα για μια ακόμη βόλτα στο κέντρο της πόλης- και μια επίσκεψη σε μία από τις φημισμένες βιβλιοθήκες της Μελβούρνης, την πολιτειακή βιβλιοθήκη της Βικτώρια- ένα κόσμημα για την πόλη και τους ανθρώπους της. Μερικές φωτογραφίες είναι ενδεικτικές...

Τέλος, μια βόλτα στην ελληνική εμπορική συνοικία που βρίσκεται μάλιστα στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης. Ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία, γραφεία ταξιδιών και εμπορικά καταστήματα θυμίζουν περισσότερο νησί παρά κέντρο Μελβούρνης....

Ευχάριστη έκπληξη η εκστρατεία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Μια ζωή... ποδήλατο!

Σάββατο, 14/1/06 και η μέρα είναι καλή και με τον Bill ξεκινάμε με ποδήλατα για το κέντρο της πόλης. Το καλό είναι ότι οι μεγάλες ανηφόρες είναι στην αρχή...

και το κακό ότι το κέντρο της Μελβούρνης απέχει 25 χιλιόμετρα από το σπίτι...

Η διαδρομή είναι μεγάλη αλλά ασφαλής, αφού θα πάμε μόνο από ποδηλατόδρομους που συνδέουν τα διάφορα πάρκα μεταξύ τους και θα κινούμαστε κυρίως δίπλα στο ποτάμι της πόλης (Yarra river)...

θαυμάζοντας εδώ κι εκεί τα παραποτάμια σπίτια...
και κάνοντας αρκετά μικρά διαλείμματα για νερό και φωτογραφίες...
Μετά από 2 περίπου ώρες, και έχοντας διασχίσει μόνον έναν(!) δρόμο με φανάρια, φτάνουμε στο Southbank, την παραποτάμια παραλία της πόλης...
δεν σταματάμε όμως, αλλά συνεχίζουμε για την πραγματική παραλία πλέον και το λιμάνι της πόλης- άλλα 3 χιλιόμετρα ορθοπεταλιές...

όπου θα μείνουμε για μεσημεριανό στο ελληνικό εστιατόριο Campari- το θυμάστε από τα Θεοφάνεια, έτσι;) - για μια ευεργετική ποικιλία μεζέδων και κρύας μπύρας...
εννοείται βέβαια ότι η επιστροφή δεν έγινε με τον ίδιο τρόπο, αλλά με τη βοήθεια των καλών ανθρώπων του metro Μελβούρνης... είπαμε, διακοπές κάνουμε...

Ενα 3μερο στο Perth (11 έως 13 Ιαν)

Μόνο λίγο καιρό ξαποστάσαμε λοιπόν και το (πολύ) πρωί της Τετάρτης 11 του μηνός ξεκινάμε με το θείο μου για το Perth συνδυάζοντας αυτός τις δουλειές του και εγώ τις διακοπές.

Το Περθ (Πέρθη κατά την ομογένεια) απέχει περίπου 4 ώρες με το αεροπλάνο από τη Μελβούρνη. Βρίσκεται στην Δυτική Αυστραλία και θεωρείται η περιοχή με το καλύτερο κλίμα της ηπείρου- θερμό και ξηρό. Οπως λένε, εκεί έχουν καλοκαίρι όλο τον χρόνο.

Η δουλειά έφαγε όλο το χρόνο μέχρι το απόγευμα με επισκέψεις και συναντήσεις...

Στο μεσημεριανό διάλειμμα, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πως εφαρμόζεται ο αγροτουρισμός 7 μόλις χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Οι γύρω φάρμες φημίζονται για τα αμπέλια και το κρασί τους- και φροντίζουν να το εκμεταλλεύονται αναλόγως με μικρά μαγαζιά που σερβίρουν και πουλάνε σε premium τιμές τα ντόπια προϊόντα...

Μετά από 8 ώρες και 200χλμ εντός και γύρω από την πόλη, έρχεται επιτέλους η ώρα της επιστροφής στο ξενοδοχείο, που με αποζημιώνει με τη θέα του...

Οι επόμενες δύο ημέρες ήταν ένας δύσκολος συνδυασμός δουλειάς και ξενάγησης.

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται λένε και γι αυτό σηκώθηκα νωρίς να πάρω την πρόβλεψη :) Δυστυχώς, σήμερα ο καιρός χάλασε και το ίδιο και η διάθεση. Ας πάμε λοιπόν μια βόλτα στον κόσμο.
Το κατά τα άλλα deluxe ξενοδοχείο δυστυχώς δεν διαθέτει ίντερνετ σε κάθε δωμάτιο (παράδοξο γι αυτή τη χώρα) αλλά έχει ένα πλήρως εξοπλισμένο business centre στο ισόγειο, όπου και κατεβαίνω για να δω email και τα νέα στην Ελλάδα της ημέρας που μόλις τέλειωσε. Μετά χαράς μαθαίνω την ανακοίνωση του MacBook Pro της Apple με Intel διπλοπύρηνο επεξεργαστή. Συνειδητοποιώ ότι η μέρα του switch είναι πλέον ορατή.

Ξεκινούμε λοιπόν με επίσκεψη στη νέα μαρίνα της πόλης...

για μεσημεριανό "fish & chips". Η πλειοψηφία αυτών των καταστημάτων παραδοσιακά ανήκε σε Ελληνες, αλλά με τον καιρό έγιναν μόδα και πλέον βρίσκονται παντού...

Το απόγευμα η ξενάγηση συνεχίζεται στα τουριστικά προάστια του Port Kennedy και Mandura περίπου 70χλμ νότια της πόλης. Με έκπληξη βλέπω στη νέα μαρίνα του Port Kennedy ένα ακριβές αντίγραφο της Αργούς, που θυμίζει από που ξεκίνησε ο Ιάσων για την Αργοναυτική του εκστρατεία. Ισως τελικά να μην ξεκίνησε από την παραλία του Βόλου...

Τελευταίος σταθμός πριν την επιστροφή στην πόλη είναι το προάστιο του Mandurah (λέξη με aboriginal καταγωγή). Τουριστικό και άκρως πολυτελές το προάστιο έχει την ιδιαιτερότητα να αποτελείται από δρόμους και τεχνητά κανάλια ανάμεσα στα οποία κατασκευάστηκαν οι κατοικίες. Κάθε σπίτι επομένως «βλέπει» σε δρόμο από τη μία μεριά και σε τεχνητό κανάλι από την άλλη, όπου οι ιδιοκτήτες παρκάρουν τα σκάφη τους. Για τους ενδιαφερόμενους να προσθέσω ότι η ενδεικτική τιμή για ένα σπίτι στην τεχνητή Βενετία κοστίζει περί το 1 εκατομμύριο ευρώ. Χωρίς το πλεούμενο :)

Δυστυχώς, η βροχή δεν επέτρεψε να ψάξω για καμμιά ευκαιρία... :)

Η τρίτη και τελευταία μέρα αναλώθηκε πλέον μέσα στην πόλη. Στα αξιοθέατα, η ελληνική εκκλησία των Αγ. Κων/νου και Ελένης και δίπλα η αίθουσα εκδηλώσεων της ομογενειακής κοινότητας

και τελευταία στάση το πάρκο της πόλης, που δίνει την τελευταία και καλύτερη εντύπωση για το Perth του 1 περίπου εκατομμυρίου κατοίκων.

Πριν την αναχώρηση επισκεπτόμαστε ένα γειτονικό μικρότερο αεροδρόμιο, που φιλοξενεί και εκπαιδεύει τους πιλότους μιας κινέζικης αεροπορικής εταιρείας China Southern που, όπως κάθε κινέζικη εταιρεία αυτούς τους καιρούς, επεκτείνεται ραγδαία...

Παρασκευή και 13 λοιπόν αναχωρούμε για την επιστροφή στη Μελβούρνη...